بلاگ, سکه, طلا

پابند ؛آذین زنان، هنری که تاریخ را زیبا کرده است

پابند ؛آذین زنان، هنری که تاریخ را زیبا کرده است

خلخال یا پابند، یک جواهر زیبا و زینتی است که دور مچ پا قرار می‌گیرد. این ابزار زیبایی که قدم‌های زنان را زینت می‌دهد، تاریخچه‌ای قدیمی دارد و به دوران باستان باز می‌گردد. بعضی از پابندها حتی دارای حلقه‌ای برای انگشت پا هستند که زیبایی و ظرافت را به تمام زنانی که آن را می‌بینند، نشان می‌دهند.

صدای خلخال هندی و جذابیت پابند مصری همواره جلب توجه بوده و در طول قرن‌ها به عنوان نماد زیبایی و زینت شناخته شده‌اند. این دو آرایش پا، با نام‌های «نُپور» و «پاتیلو» در زبان هندی شناخته می‌شوند و از دوران ما قبل تاریخ مصر تا به امروز، زنان از آن‌ها برای زینت و جلب توجه بهره برده‌اند.

در کشوری همچون آمریکا، از دهه ۱۹۳۰ میلادی تا اواخر قرن بیستم، زنان و دختران به صورت اجباری و غیراجباری در طرح‌های رسمی و غیررسمی به استفاده از پابندها محدود می‌شدند که به عنوان یک وسیله زینتی شناخته می‌شدند. در حالی که در فرهنگ غربی، هر دو زنان و مردان جوان از پابندهای چرمی استفاده می‌کنند و این امر به عنوان یک مد و فشن طبیعی برای آن‌ها محسوب می‌شود، اما در برخی کشورها تنها زنان مجاز به استفاده از پابندها هستند.

جواهرات رسمی با استفاده از جنس‌های ارزشمند مانند نقره، طلا و مهره‌های گرانبها، همواره برای زنان دارای جذابیت و زیبایی بوده‌اند و اغلب به عنوان تکمیل کننده لباس‌ها و زیبایی‌هایشان مورد استفاده قرار می‌گیرند.

­

بیشتر بخوانید: شمش های خانه سکه ایران با پک و فاکتور خاص گلدن ارت

­

خوش است بدانید که در سرزمینی چون هند، خلخال یکی از ضروریات اساسی لباس عروس است که با ساری همراه می‌شود و مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در ایران، پابندهای متنوع با طرح‌ها و جنس‌های مختلف، محبوبیت زیادی دارند و در بازارها گسترده موجود هستند. گلدن آرت نیز به تازگی نمونه‌های زیبایی از این پابندها را به مجموعه خود اضافه کرده است. در این صفحه می‌توانید اطلاعات بیشتری درباره طرح و قیمت هر یک از آن‌ها به دست آورید.

­

پیشینه شکل‌گیری و استفاده از پابند طلا

  • مصر

در گذشته، پابند (خلخال) در مصر به عنوان یک نماد زیبایی برای زنان از هر قشر اجتماعی شناخته می‌شد؛ از زنان اشرافی تا فقرا. آن‌ها این زیورآلات را به پای خود بسته و زیبایی و افتخار را نشان می‌دادند.

در عهد باستانی مصر، پابندها به وسیله‌ی هنرمندان با استفاده از مواد گرانبها و با طراحی‌های متنوع ساخته می‌شدند. از جواهرات گران‌قیمت مانند طلا که به دنبال ثروت و جاودانگی بودند تا فلزات مانند نقره و آهن که بیشتر برای تزئینات طبقات مختلف جامعه استفاده می‌شدند.

در دوره‌های حکومت پادشاهان چهارم، پنجم و ششم، خلخال‌ها اکثرا از تسبیح و مهره‌هایی که در چند ردیف به هم بافته شده بودند، استفاده می‌کردند. این تسبیح‌ها و مهره‌ها برای آنها ارزش زیادی داشت و نه‌تنها برای زینت و زیبایی بلکه برای اهداف مذهبی و فرهنگی نیز مورد استفاده قرار می‌گرفتند. همچنین، پابند‌هایی که توسط رقصنده‌ها استفاده می‌شد، نیز یک جزء اصلی از هنر و فرهنگ آن دوره بود و می‌توان اثرات و تأثیرات آن را در معابد و آثار هنری مصر باستان مشاهده نمود.

­

بیشتر بخوانید: حسین خانی کارشناس سکه، شمش و طلای آبشده

­

در حال حاضر زنان مصری دیگر خود را به پا نمی‌بندند زیرا در اسلام استفاده از خلخال در مکان‌های عمومی جایز نیست.

­

  • اروپا

جواهرات برنزی در عصر برنز در اروپا محبوب شد. زنان در شهرهای نزدیک رودخانه دانوب و در نزدیکی کوه‌های آلپ، راین و اقیانوس اطلس از جواهرات برای تزیین پاهای خود استفاده می‌کردند.

­

  • آسیای جنوبی

در ادبیات تامیلی، یک داستان جذاب و معنوی دربارهٔ پابند وجود دارد. این داستان دربارهٔ یک زن است که بعد از مرگ همسرش، تصمیم می‌گیرد یکی از خلخال‌های خود را به ناحق به قیمت طلا بفروشد و ماجراهای جالبی در این مسیر رخ می‌دهد. این موضوع پابند در اشعار بسیاری نیز به‌کار رفته و تأثیر گذار بوده است.

زنان اهل رجستان اکثراً پابندهای سنگین از جنس نقره را به پا می‌بندند که علاوه بر زیبایی، نماد وابستگی قومی خود را نیز نشان می‌دهند. این پابندها نه تنها به منظور تزیین استفاده می‌شوند بلکه به منظور نمایش شجاعت قبیله‌ی خود در برابر قبایل رقیب نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در حال حاضر، استفاده از پابندهای سنگین در کشور هند به حداقل رسیده و تنها در مناطق محروم و روستاهای کوچک این مورد را مشاهده می‌کنیم.

­

­بیشتر بخوانید: شمش های خانه سکه ایران با پک و فاکتور خاص گلدن ارت

­

پابند به عنوان وسیله زینتی

پا بند از مواد مختلف ساخته می‌شود. هر چند که پابندهای طلا و نقره از معروف‌ترین و محبوب‌ترین نمونه‌ها هستند، اما مدل‌های ارزان‌قیمت از چرم، پلاستیک، نایلون، کاموا و سایر مواد نیز در بازار به راحتی قابل دسترسی هستند.

پابندهای فلزی دو نوع متفاوت دارند:

انعطاف‌پذیر: این اسلایدرها در هند به “پایال” مشهورند و بیشتر از حلقه‌های زنجیر تشکیل شده‌اند. این زنجیر حاوی زنگوله‌های کوچک است که وقتی شخص حرکت می‌کند، صداهای جذابی ایجاد می‌شود.

غیر قابل انعطاف: این پابندها اغلب از فلزهای مسطح و صاف که به حلقه تبدیل شده‌اند، ساخته می‌شوند. همانطور که از نامشان پیداست، ثابت هستند و انعطاف ندارند. بنابراین از آن‌ها برای استفاده آسانی باید دقت کرد.

­

بیتشر بخوانید: تیتانیوم: جواهری که به دل شما آتش می‌زند

­

سالانگای (Salangai)

در آخر بد نیست بدانید به توپی‌های کوچکی که از پابندها آویزان می‌کنند و صدا می‌دهند، سالانگای یا گهنگرو (Ghunghru ) می‌گویند که در گذشته مورد استفاده رقصنده‌های سنتی کشور هند بوده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *